Welkom

Met veel plezier lees ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij en ik, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark, ik ben 36 jaar, getrouwd en vader van twee dochters van drie en vijf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Hoofdzakelijk vlieg ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat is best wel luxe, want de Mooney is aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessna's waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen biedt een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien is het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt, al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik ben nog niet uitgeleerd, want ik wil ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Op dit moment mag ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkt de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney biedt volledig uitnutten. Ik heb inmiddels het theoretisch gedeelte klaar, mijn laatste vak heb ik in juni van 2017 afgerond. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (D). Ook mijn praktijk radiotelefonie heb ik in de tas. Ik heb nu ongeveer 35 uur 'instrument tijd'. Je leest op dit blog over mijn lessen voor de instrument bevoegdheid, maar ook over VFR vluchten en mijn ervaringen met de Mooney.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.







zondag 27 mei 2018

Work in Progress

De afgelopen week is IAS begonnen aan de 100 uurs inspectie van de Mooney, dus nieuwe olie en filters en inspectie van diverse zaken zoals het landingsgestel en het smeren van het trim mechanisme. De Mooney heeft geen traditioneel trimvlakje op het hoogteroer, maar het hele kielvlak met hoogteroer kan worden vesteld. Ze hebben dat zo gedaan, omdat een kielvlakje bij de 'traditionele' toestellen een hoop weerstand oplevert en dus ten koste gaat van de efficiëntie en uiteindelijk de snelheid. Snelheid is het mantra van de bouwers van de Mooney en dat levert creatieve technische oplossingen op, het bewegende kielvlak is daar één van. Maar wat ook een typische Mooney karaktertrek is, is het korte landingsgestel met de rubberen 'donuts' in plaats van de langere en zwaardere 'struts' je bij de bouwers van onder meer Cirrus, Cessna en Piper vindt.

De vier rubberen schijfjes, of donuts in Mooneytaal zorgen voor demping

Maurice van IAS stuurt me regelmatig foto's van de voortgang. Er staat naast de 100 uurs inspectie nogal wat meer te gebeuren, zoals al aangegeven in een eerdere post. Ze installeren de GTS 800, deze techniek zorgt ervoor dat ik al het andere verkeer in de cockpit krijg weergegeven en ik krijg ook een alarm te horen als het andere verkeer een gevaar gaat vormen. Het systeem werkt niet met radar, maar maakt gebruik van de transponders van andere vliegtuigen. Vooral de installatie van de nodige antennes aan de onder en bovenzijde van het toestel neemt de nodige uren in beslag.

De plaatsing van de antenne op het dak

Verder plaatsen ze de ADL150 achter het instrumentenpaneel. Deze operatie is een stuk minder ingrijpend, maar niet minder nuttig. Want middels deze unit kan ik via de satelliet weerkaarten downloaden, deze worden dan op mijn iPad over de te vliegen route weergegeven. Ook kan ik weerberichten opvragen van vliegvelden (METAR en TAF).

Ze zijn er nog wel even mee zoet, maar ik ben benieuwd om met deze nieuwe techniek aan de slag te gaan!

maandag 21 mei 2018

Voordelig tanken

Het onderhoud van de Mooney is een week uitgesteld. Ik kreeg nog wel extensie op het onderhoud dus kon ik de afgelopen week nog wel wat vliegen. Om wat approaches te oefenen ben ik een paar keer naar Groningen geweest, ik oefen dan een ILS of een RNAV nadering (of allebei...), vandaag zelfs een missed approach, erg goed voor de routine merk ik. Als baan 05 in gebruik is kan je prima een ILS23 vliegen en dan een missed approach vliegen en door naar een RNAV05, echt klasse. Uiteraard blijven we netjes VMC en VFR.

Nabij Groningen aan de andere kant van de Dollard in Duitsland ligt het vliegveldje Leer-Papenburg en laten ze daar nu de laagste AVGAS prijs hanteren die ik recent ben tegen gekomen: € 1,78 per liter. Dat is een euro minder dan op Teuge. Dat merk je wel als je tankt! Heen en terugvliegen om enkel te tanken loont wel, maar niet zoveel. De combinatie met wat approaches op Groningen is natuurlijk zeer interessant, ik was bovendien nog nooi op Leer geweest! Dus dat werd een mooi middagje vliegen. Leer is trouwens echt zo’n veldje zoals het moet. Lap beton, paar hangaars een biergarten en een paar kleuters die onderaan het havengebouw hun ijsje eten. Een spotter die me uitlegt hoe de pomp werkt en ook nog eens vertelt dat de landing niks kost als je komt tanken: gratiesch landen 😛, het kon niet op!

Stralende zon, voordelige AVGAS en Duitse gastronomie, life is good

Morgen gaan ze echt aan de Mooney beginnen, dat is me plechtig beloofd. Ik ben hun Number I prioriteit, ik lig bovenop alle stapels, de loper ligt uit enzovoort, enzovoort. Ze hebben twee weken nodig voor al het werk. Ik reken op het dubbele, dan valt het wellicht nog mee... wel kak met dit mooie weer.


woensdag 9 mei 2018

Een goed voorjaar!

Mijn nieuwe baan brengt me wat dichter bij Teuge en dat is mooi, zeker met deze prachtige lange avonden. Woensdag is mijn vrouw altijd thuis en hoef ik mijn meiden niet van de BSO of KDV te halen en kan dus naar het vliegveld. Het lukt me dan net om naar Eelde te vliegen om een paar approaches te doen en voor acht uur weer terug te zijn op Teuge. Ideaal om er wat continuïteit in te krijgen, vorige week heb ik een ILS gedaan en vanavond een RNAV en een ILS, gewoon VFR, maar Eelde Approach speelt het spel lekker mee en ik doe een beetje ´alsof´ ik IFR vlieg, natuurlijk wel binnen de VFR minima en met de blik naar buiten, maar de procedures zijn dezelfde en ik leer de cockpit zo ook wat beter te managen, nu dus zelf na de ILS23 de opdrachten van approach uitgevoerd en de RNAV geprogrammeerd, de GNS530W (de 'TomTom' zeg maar...) kent steeds minder geheimen voor me, dat loopt echt steeds beter. De sim is prima, maar in het echt komt het er meer op aan en leer je meer. Wat een fijne bijkomstigheid is, is dat ik Eelde ook steeds beter begin te kennen, op een examen zeker een pré, want de kans is groot dat we Eelde aandoen voor m'n 'checkride' zoals de Amerikanen dat noemen.

CB-IR Les 7

Afgelopen zondag heb ik met Mirella m'n zevende les gedaan, we hebben een mooie DME arc gevlogen om RKN heen en nog wat radialen onderschept en dat ging wederom vrij aardig. Mirella rekent erop dat de approaches, radio en navigatie lekker lopen, omdat ik dat met Henk op Stadtlohn natuurlijk veel geoefend heb. Ze  verwacht nog een paar uurtjes nodig te hebben om me 'in shape' te krijgen voor het examen en dat stemt me natuurlijk hoopvol. Hopelijk gaan die approaches in de Cessna net zo lekker als in de Mooney en komt dat examen inderdaad in zicht.

Ameland (EHAL)

Uiteindelijk draait het niet om IFR of VFR maar gewoon om vliegen en dat is altijd het leukst met m'n dochters. Afgelopen maandag had ik ze alle twee vanwege de schoolvakantie en het weer was fenomenaal. Tripje naar Ameland dus!

 Blije passagiers, blije piloot

Ik heb al vaker geschreven dat Texel en Ameland gewoon super bestemmingen zijn en Ameland ditmaal, stelde wederom niet teleur. Je hoeft niet ver weg, we hebben in Nederland echt een paar klasse vliegvelden. Bas Mulder, die ik al jaren ken van Teuge, was havenmeester van Ameland International Airport en zette ons na een mooie vlucht, met zijn auto even af bij de fietsverhuur in Ballum en daar stonden al drie fietsen klaar. Julie is bijna 4, maar ze wilde persé zelf met de fiets naar het strand. Ik heb haar halverwege onder protest in de bakfiets gezet, want het schoot uiteindelijk niet zo op, maar ze heeft het wel knap gedaan! Na een lunch op het strand van Ballum zijn we naar de zee gelopen en hebben door de duinen gestruind, gewoon vakantie op een ordinaire maandag! De dames komen graag naar Ameland vanwege het strand, maar ook vanwege de paarden. Ze kennen de pony's inmiddels en hebben hun favoriet, dus op naar manege De Blinkert, waar Nosey en Billy-Joe speciaal voor de meiden uit de wei werden gehaald en dat vonden ze natuurlijk erg bijzonder. Na het paardrijden zijn we nog even op het terras van Café Nobel gaan uitpuffen, een bezoek aan Ameland kan gewoon niet zonder Nobel! Daarna weer terug met rode koppies van de zon en na een veertig minuten stonden we weer voor de hangaar op Teuge. Veel mooier wordt een dag niet, wat mij betreft! Misschien als ik m'n vrouw ook eens mee krijg....? Zij durft niet zo goed.

De Bahama's van Friesland

Onderhoud

De Mooney gaat maandag weer in onderhoud, de uren zijn nu wel helemaal op. Naast de 50 uurs inspectie worden er ook de nodige goodies ingebouwd. In-flight weer via satelliet (Golze ADL 150) en traffic info op mijn GNS530W met de GTS 800 van Garmin, ben zeer benieuwd hoe dat in de praktijk gaat werken!

zaterdag 21 april 2018

La Douce France

Geen verkeerde week om vrij te hebben, wát een mooi weer geeft dat hoge drukgebied ons. De Mooney loopt perfect, en donderdag heb ik met Gerard mijn tweejaarlijkse sessie om m’n brevet te verlengen gehad, dus ik mag weer twee jaar! Hopelijk tref ik Gerard later dit jaar nog voor m’n IFR examen. Ik heb hem gevraagd of hij in ieder geval een proef wil afnemen voor het echte examen, om te kijken of alles er wel goed in zit. Gerard is een gepensioneerde KLM vlieger, maar kan het vliegen niet laten. Hij is de ‘go to guy’ als je iets met licensing moet doen, hij mag alles aftekenen.

Wat een prachtige zonsondergang, vliegen is zo mooi!

Trouwe lezers van mijn blog weten dat mijn schoonouders in de Morvan (Fr) een huisje hebben sinds een aantal jaar, bij Autun. Ik ben daar in 2015 en 2016 al eens heen gevlogen en het weer nodigde dit weekeinde uit het opnieuw te doen. Ik schrijf dit dus op het terras in Frankrijk. M’n jongste dochter Julie had wel zin om mee te vliegen. Zij was mijn co-pilote op FL095 bij prachtig avondlicht, ze heeft geen krimp gegeven en we zijn in twee uur en vijftien minuten naar opa en oma gevlogen. De route liep via Emmerich, Weeze, Aken, Trier, Saarlouis, Nancy richting Dijon en de Morvan. Het luchtruim van België vind ik (te) ingewikkeld en passeer ik daarom. We landden net voor sunset, want we hadden behoorlijk last van file bij de rit naar Teuge.

We hebben het goed gehad en vliegen morgenochtend weer terug naar Teuge, voordat het weer roet in het eten kan gooien, want het is na morgen voorbij met de prachtige week die achter ons ligt, in de loop van de middag wordt stevig onweer verwacht. Morgen wel even goed het weer in de gaten houden, jammer dat ik nog niet kan beschikken over mijn Golze weer systeem, dat was nu ideaal geweest.

Een uitstekend veldje: Autun (LFQF)

Update 24 april: Inmiddels zijn we weer veilig aangekomen in Nederland. We zijn rond 10:30 vanaf Autun vertrokken na de tanks nog even helemaal te hebben volgegooid. De brandstof is erg voordelig hier, het scheelt ruim 60 cent per liter met Teuge. VFR vliegen in Frankrijk is echt een plezier. Je kan op veel plekken hoog vliegen. Ik had op de hoogtekaartjes gezien dat we een stevige rugwind zouden hebben als we op FL080 of hoger zouden vliegen. Daarom ben ik naar FL105 geklommen door de TMA van Lorraine, da's klasse D, maar voor de controller geen probleem om me in een keer door heel Noord-Oost Frankrijk heen te klaren, Zo hoog ben ik VFR nooit geweest met een motorkist, maar we konden wel mooi een grondsnelheid van 200 knopen aantikken! We volgden min of meer dezelfde route terug die we ook heen hebben gevolgd. Zo kwam Teuge alweer snel in beeld, we deden er minder dan twee uur over om weer thuis te komen. Dan ben je dus van Autun (bij Dijon) weer terug op Teuge. Een autoreis van 11 uur.

200 knopen GS

Mijn dochter is na een half uurtje vliegen lekker gaan slapen en ze werd vlak voor de landing op Teuge pas weer wakker, we zijn nog even doorgereden naar de kinderboerderij waar mijn vrouw met de oudste was en we hebben de dag daar met z'n allen afgesloten. M'n jongste genoot daar overigens net zoveel van als van het bezoek aan opa en oma in Frankrijk. Voor de kids hoeft het allemaal niet zo exclusief!

FL105, hier begint de comfortzone van de Mooney, rugwind helpt!

woensdag 18 april 2018

EGSU, magische letters!

Ze staan er echt, in mijn logboek: EGSU of te wel Duxford! Eindelijk is het eens gelukt dit vliegende museum te bezoeken met de Mooney. Dit veld bij Cambridge is een bezoek alleen al waard vanwege de historie en zijn rol tijdens de slag om Engeland, maar ook na de Tweede Wereldoorlog bleef het een luchtmachtbasis tot het een museum werd, maar wel met behoud van de luchthaven. Je treft er een grote verscheidenheid aan vliegtuigen aan van voor de tweede wereldoorlog, maar ook van ver daarna. Zowel militair als civiel. Ik ben er zo'n vijf uur geweest, maar je moet er eigenlijk twee volle dagen zijn om alles echt in je op te kunnen nemen. Deze plek is uniek in de wereld en een Mekka voor iedereen die geeft om vliegtuigen. De Royal Airforce (RAF) bestaat trouwens 100 jaar dit jaar!

Staat niet alleen maar mooi te wezen, maar het meeste vliegt gewoon nog! Net als deze prachtige Hurricane

Naast de collectie van het Imperial War Museum vind je ook een hoop gespecialiseerde bedrijven die historische vliegtuigen luchtwaardig houden of maken. Je kan deze werkplaatsen gewoon bezoeken, tussen de vliegtuigen doorlopen en de monteurs vragen stellen. Geweldig om te zien aan wat voor een moois daar allemaal gewerkt wordt.

Er staat hier zoveel moois en die geur van olie en spandoek...

De vlucht naar Duxford is overigens goed te doen, de oversteek van het kanaal blijft natuurlijk wel spannend, want als de motor stopt lig je in het water. Rond deze tijd is dat water een graad of zes en ben je koud voordat ze je uit het water hebben geplukt. Om die reden heb ik ook een opblaasbaar vlot geregeld, dat vergroot de overlevingskansen aanzienlijk. Ik maakte de oversteek tussen Haamsteede VOR en Clacton VOR, dat betekent zo’n 45 minuten buiten bereik van land, al heel snel zie je om je heen alleen maar Noordzee en dat is best angstig. Heel nauwkeurig houd je de motor dan maar in de gaten, olietemperatuur en -druk en natuurlijk de brandstof. Maakte hij dat geluid altijd al? Heb ik wel gedraind? Zou Maurice die magneten wel goed hebben gemonteerd...? Natuurlijk loopt de motor gewoon door en komt er weer land in zicht. Ze zeggen wel eens dat de motor niet weet dat hij boven water vliegt, maar ik vind dat altijd maar een raar gezegde. Alsof hij door dat wel te weten z'n krukas ineens in tweeën breekt of z'n brandstof pomp opblaast? Ik geloof niet dat de Continental zo'n klootzak zou zijn, maar een Lycoming? Die misschien wel... Na Clacton is het dan nog maar 20 minuten naar de bestemming, de totale vliegtijd bedroeg 1.36 heen en terug.

Alleen maar zee...

Engeland ligt nog in Europa, maar wel buiten het Schengen gebied. Dit vraagt om wat meer voorbereiding voor de douane en immigratie. Bij die voorbereiding is de website Gendec (afkorting voor General Declaratiom) buitengewoon behulpzaam, gemaakt door een stel Nederlandse vliegers. Via deze site kun je eenvoudig zowel de GAR als Gendec filen. Ik werd dan ook gebeld vanochtend door de marechaussee: paspoort controle zowel bij vertrek als aankomst op Teuge. Na een paar negatieve berichten in het nieuws over immigratie en douane problemen in de kleine luchtvaart zie je de marechaussee vaker op Teuge. Op Duxford werd overigens nergens meer naar gevraagd, de ontvangst was allerhartelijkst. Veel van het werk wordt hier gedaan door vrijwilligers met een passie voor luchtvaart, dus daar heb je eigenlijk direct een klik mee.

Alvast even tanken alvorens al het moois te bewonderen!

Na een paar uur ademloos te hebben genoten was het alweer tijd om te gaan en langzaam moest ik weer richting de Mooney die geduldig op me stond te wachten. De havenmeester waarschuwde me nog voor het gecontroleerde luchtruim van London Stanted en ook London Info deed eigenlijk niet veel meer dan steeds tegen me zeggen dat ik vooral niet in gecontroleerd luchtruim moest komen. 'Remain outside controlled airspace' dat is eigenlijk het enige wat je te horen krijgt naast de heersende luchtdruk. Het spreekt voor zich dat je niet de TMA van een van de drukke velden om Londen in vliegt, dus als ze daar steeds zo expliciet op hameren denk je snel - onterecht - dat je een fout maakt. Voorzichtigheid is natuurlijk wel geboden, want dit is een bijzonder druk stuk lucht.
De vlucht terug was een kopie van de heenvlucht, Duxford, Clacton, Haamstede en door naar Teuge en het weer was nog altijd perfect. Door het verplaatsen van het hoge drukgebied dat voor dit mooie weer zorgde had ik zowel heen als terug een lichte tegenwind, m'n enige klacht over een anders volmaakte dag.

Zeeland!

Wat een geweldige dag is het geworden en wat is Engeland een mooie bestemming! Zo dicht bij, maar door de zee toch best ver weg, tenzij je vliegt. De stad Cambridge ligt hier op een steenworp vandaan, ook een mooie bestemming lijkt me.

zaterdag 14 april 2018

Braunschweig (EDVE)

Wederom een leuke vliegdag in de boeken! Geen les ditmaal, maar wel bijzonder leerzaam. Met goede vriend Thomas (co-piloot B777) en de Mooney ben ik een dagje naar Braunschweig geweest. Duitsland heeft zoveel topbestemmingen voor het vliegen met kleine vliegtuigen en Braunschweig (EDVE) hoort daar zeker bij.

Een prachtige middeleeuwse stad, uurtje vliegen!

Voor de verandering ben ik eens met mijn e-scooter naar Teuge gereden, want ik wilde al een tijdje weten of je daar met comfortabele reserve mee op Teuge kan komen. Thomas is toch altijd te laat, dus als ik moest bijladen langs de snelweg dan was hem dat niet opgevallen... Ik kocht het ding tweede hands en de accu heeft niet meer de capaciteit die hij had toen hij nieuw was, de range is nu zo'n 65 kilometer, maar snelweg trekt de accu in de regel wel wat sneller leeg. Het ging perfect, vliegtas achterop en gaan. Ik kan hem opladen in de hangaar, maar ik ontdekte dat bij de havendienst ook een laadpaal staat. Mocht je mijn scooter een keer willen proberen, hij staat op motoshare.

Goed aangekomen met nog ruim voldoende batterijcapaciteit!

We hebben uitsluitend IFR gevlogen en dat leverde zeker op de heenweg geen windeieren op. De bewolking in de ochtend bestond uit een laag stratus die begon bij zo'n 1.500 voet en alweer klaar was op 3.000 voet. Dus even door de wolken en lekker in de zon naar de bestemming, ware het niet dat in de loop van de vlucht uit de stratus wat cumulus begonnen op te bollen door onze kruishoogte van 5.000 voet. Deze cumuli waren ook voorspeld, zonder buien activiteit en zonder ijs, dus verantwoord om door te vliegen, maar wel aardig turbulent. Boven de cumuli uitklimmen kon ook, maar Braunschweig is maar een uurtje vliegen en we kwamen al aardig in de buurt. We moesten toch ook snel weer zakken. De grote 'bloemkolen' zijn we omheen gevlogen en de kleintjes gingen we door, toen we stap voor stap konden zakken van 5.000 voet naar 2.000 voet, het begin van de ILS voor de baan 26. Geen arrivals of holdings, maar één 'direct' naar een puntje op dwarswindbeen en daarna vectors voor het onderscheppen van de localiser en daarna het glijpad allemaal op de autopilot, want zo werkt IFR vliegen in de echte wereld. Op de ILS heb ik de autopilot eraf gehaald, omdat hij toch wat moeite had met de localiser en ben ik op de hand verder gegaan, en zijn we netjes geland op baan 26. Een groot stuk van de nadering was in de wolken, met de baanverlichting die langzaam door de wolken zichtbaar werd. Heel erg mooi. Bijna net zo mooi als na de start de wolken in duiken om er na een paar minuten weer uit te klimmen de volle zon tegemoet, daar gaat niks tegenop.

De Mooney op het platform van EDVE, na een mooie ILS nadering op baan 26

Braunschweig is een leuke stad met vakwerkhuizen, middeleeuwse kerken en charmante straten en pleinen en natuurlijk de diverse eet- en drinkgelegenheden die bij een stad van die grootte horen. We troffen het met onze taxichauffeur, die de meter uit zette om ons nog een paar highlights van de stad te laten zien. Hij was een enorme voetballiefhebber en was er trots op dat in Braunschweig de regels van het voetbal voor het eerst formeel zijn vastgelegd en daarmee het voetbal dus geboren is in zijn stad. We zijn gaan lunchen bij een bierbrouwerij en hebben ieder een twee literfles Weizen laten afvullen. We hebben ons goed voorbereid op de eventualiteit dat die flessen op FL100 zouden open springen en hebben ze ingepakt in een vuilniszak en opgeborgen in een grote wasmand (die ook mooi dienst kon doen als cadeau voor mijn vrouw 😉), mochten ook de vuilniszakken gaan lekken. Een uitstekend souvenir, waar ik op het moment van dit schrijven al van geniet, apres-vliegbiertje... Onze taxichauffeur heeft ons - met bier - ook weer opgehaald na onze lunch en stadswandeling en bracht ons mooi op tijd weer naar het vliegveld.

Twee van deze jongens meegenomen uit de Brauerei

De terugvlucht verliep goed, met als grootste zorg dat de flessen bier (een soort Grolsch beugels van twee lir) niet op enig moment 'plop' zouden zeggen, onderweg naar FL100. De departure was eenvoudig, een bijna rechte lijn richting het westen, met kort daarna een direct naar Teuge. Alles in de zon, boven een flinke subsidentie inversie met matig zicht daaronder. De Mooney liep trouwens keurig, geen enkel probleem met die wastegate die voor zoveel hoofdbrekens en kosten heeft gezorgd. Eind goed al goed?

Boven de melkige inversie, in de zon opweg naar huis.

zondag 8 april 2018

Praktijk Radionavigatie

Vanochtend met Mirella en de PH-TGM weer een rondje Flevoland gedaan. Met de bril op en via een QDM richting het LLS NDB en vervolgens een radiaal richting Pampus VOR en weer een radiaal terug naar LLS waar weer een QDM werd opgepakt en vervolgens weer een QDR richting Teuge. Nu eens met wat minder wind dan de eerdere instructie sessies en het liep gewoon best goed! Mag ook wel, ik heb nu acht uur gemaakt bij de SAS en ik denk dat ik er minstens nog wel acht nodig heb om ook maar een beetje in de buurt van een examen te komen. Met Henk heb ik nu ook ruim dertig uur, de minimum uren heb ik dus zo´n beetje achter de rug. Langzaamaan vallen de puzzelstukjes op hun plek en dat is een prettig idee.

De PH-TGM, hier bezig met het oppikken van een sleepje, maar ook IFR toegelaten